شمارهٔ ۵۱۳

قافیه: ردهاند۶ بیت

زمین ز بار غم ما همین نه در مانداگر به کوه برآییم از کمر ماند

ز سیر خمکدهٔ عشق سرخوش آمده ایمکدام باده به خونابهٔ جگر ماند؟

فغان روزم از آن دردناک تر ز شب استکه آفتاب به روی تو بیشتر ماند

ز رخم طعنه دلم پای تا به سر ریش استزبان خصم چو افعی به نیشتر ماند

خبر دهم به تو از حال خویش در شب وصلگرم ز دیدنت از حال خود خبر ماند

ز شرح سوز درون دردنامه ام جویابه لختهای دل و پارهٔ جگر ماند