شمارهٔ ۵۱۱

قافیه: انمباد۶ بیت

مانع سوز دل خستگی آزرم شودکی علاج تب عشق از عرق شرم شود

دین و دل نذر گذارم تو مگر رام شویمی کشم چله کمان تو مگر نرم شود

گردد از عکس رخش موم صفت آینه آبهم چو خورشید مه من چو ز می گرم شود

می شود شرم ز بالای خرامت شوخیشوخی از پهلوی تمکین تو آزرم شود

بید مجنون ز سرافکندگی آید بنظراز قد و قامت او سرو چو در شرم شود

برد دلش نور نور یقین تافته جویا چون شمعزآتش عشق کسی را که سرش گرم شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و احساساتی است که ناشی از آن هستند. گوینده به توصیف حالت دل‌سوزی، خستگی و شرم ناشی از عشق می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که با کمی نرمش و مهربانی، دل او را تسکین دهد. اشاره به زیبایی و جذابیت معشوق، باعث می‌شود که دل عاشق به نوعی تحت تأثیر قرار گیرد و به حالت شرم و شوق فرو برود. همچنین، تصاویری از زیبایی و جوانمردی شکل می‌گیرد که نشان‌دهنده عشق عمیق و احساسی است که نمی‌تواند خاموش شود. در نهایت، عشق را به آتش و شمع تشبیه می‌کند که برای عاشق روشنایی و گرما به ارمغان می‌آورد.