شمارهٔ ۵

قافیه: اراورا۵ بیت

چنان پرورده آغوش نزاکت در کنار او راکه سنگینی کند پیراهن بوی بهار او را

به سیر گلشنش با این نزاکت چون توان بردنرسد ترسم ز موج نکهت گل زخم خار او را

خراش خار بیند از رگ گل رنگ رخسارششود گر در چمن برگ گلی آیینه دار او را

نباشد بی فشار غم بر ما عزتی دل رادل عاشق چو خون گردید باشد اعتبار او را

گلاب از عارض او گرمی نظاره ام گیرددهم جویا در آغوش نگه از بس فشار او را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که محبت و نزاکت معشوق به حدی قوی است که بر او تأثیر عمیق می‌گذارد. او به زیبایی گل‌ها و عطر بهار اشاره می‌کند و از ترس آسیب‌های احتمالی که ممکن است به این زیبایی وارد شود، نگران است. همچنین، شاعر به علاقه و اشتیاق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق او ارزش و اعتباری به دلش می‌دهد. در نهایت، شاعر از لذت‌های عاطفی و زیبایی‌های معشوق به وجد آمده و تلاش دارد تا این احساسات را به تصویر بکشد.