شمارهٔ ۴۹۷

قافیه: یرمیگردد۶ بیت

زفریادم نه بیجا کوهسار آهنگ برداردزدرد ناله ام افغان دل هر سنگ بردارد

ته سنگ گرفتاری نماند از نگین دستشتواند هر که دل از فکر نام و ننگ بردارد

ز دل گرد کدورت برد اشارتهای ابرویشمگر این صیقل از آیینهٔ ما زنگ بردارد

به رنگ پرتوی کز شمع محفل هر طرف افتدهوا از پهلوی رخسارهٔ او رنگ بردارد

سر و کار دل دیوانه ام افتاد با طفلیکه هر جا ناله بر می دارد این سنگ بردارد

نه تنها جذب حسنش می برد از سینه دل جویاصفا ز آیینه، از می نشئه وز گل بردارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساسات عمیق عاشقانه و زیبایی‌های فردی است که شاعر به آن اشاره دارد. شاعر از درد و ناله‌های دل خود سخن می‌گوید و بر این باور است که تنها کسی که می‌تواند از این درد رهایی یابد، کسی است که به زیبایی‌ها و معانی والای زندگی توجه کند و از فکر نام و ننگ آزاد باشد. او به قدرت تاثیر ابرو و چهره معشوق اشاره می‌کند و بر این نکته تاکید می‌کند که زیبایی آن معشوق می‌تواند زنگارهای دل را برطرف کند. در نهایت، شاعر عشق را به گونه‌ای توصیف می‌کند که حتی سنگ‌ها را هم به حرکت در می‌آورد، و از زیبایی‌های او شفافیت و صفا را نتیجه می‌گیرد.