شمارهٔ ۴۶

قافیه: ابدادهرا۵ بیت

بنگر رخ به آتش می تاب داده راحسن صفا به گوهر سیراب داده را

هردم ز آسمان زبون کش رسد شکستهمچون حباب خانه به سیلاب داده را

در سینه ام ز شوخی مژگان شکسته ایصد دشنه ای به زهر ستم آب داده را

ماند ز نازها که به ابرو کند مدامچشم تو مست پشت به محراب داده را

جویا به طرز آن غزل بینش است این‏«ماند دلم سفینه به گرداب داده را»‏