شمارهٔ ۴۴۲

قافیه: نگبود۷ بیت

گر سری در محفل آن چهره گلناری کشددر چمن از سرو بلبل خط بیزاری کشد

هر که از دون همتی چون شیشهٔ ساعت دمیبرتری بر چون خودی جوید نگونساری کشد

همچو مجنون منصب آزادی ارزانیش بادآنکه پا در دامن دشت گرفتاری کشد

خامه از خط شعاع مهر سامان می دهدگر مصور صورت آن جامه زرتاری کشد

آبرو را می کند گردآوری گرداب سانپای تمکین آنکه در دامان خودداری کشد

جوهر آیینه را آسان تر از موی خمیرچشم او با پنجهٔ مژگان عیاری کشد

دین و دل خواهند از جویا بهای بوسه ایتا کجاها این کس از خوبان بازاری کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان زیبایی‌ها و پیچیدگی‌های عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر به توصیف معشوق می‌پردازد و از احساسات و تمایلات انسانی سخن می‌گوید. او به کنایه می‌گوید که افراد بی‌همت و ناتوان در مقابل عظمت عشق و زیبایی، تنها خود را در ملامت و شکست می‌بینند. شاعر از توجه به ارزش‌های انسانی و عشق واقعی سخن می‌گوید و به کسانی که به دنبال برتری و مقام هستند، هشدار می‌دهد که ممکن است از مسیر اصلی منحرف شوند. در نهایت، او به ارزش عشق و عطش آن اشاره می‌کند و می‌پرسد تا کجا انسان می‌تواند از زیبایی‌های عشق و دلخواهی خود دور شود.