شمارهٔ ۴۱۴

قافیه: تسوگند۵ بیت

کسیکه رفتن ازین نشئه در نظر داردبه قدر طول سفر زاد راه بردارد

فریب خوردهٔ دولت قرین آفتهاستزموج آب گهر کشتیش خطر دارد

کسیکه آن مژه گردیده تکیه گاه دلشهزار نشتر الماس در جگر دارد

بود نهایت سیر فغان زلب تا گوشز دل چو ناله برآید به دل اثر دارد

خوش است بی سر و پایی ولی زخود رفتنزحق نمی گذرم عالمی دگر دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن نیایشی فلسفی دربارهٔ فراق و سفر است. شاعر به دو نکته مهم اشاره می‌کند: نخست، کسی که می‌خواهد از این نشئه (حالت روحی یا دنیوی) خارج شود باید به اندازهٔ سفر خود آمادگی داشته باشد. دوم، او به خطرات و رنج‌های ناشی از این سفر می‌پردازد و تأکید می‌کند که افرادی که دلشان به چیزی یا کسی وابسته است، دچار درد و رنج زیادی خواهند شد. همچنین، او بر این باور است که در نهایت، اگرچه ممکن است انسان در زندگی دنیوی بی‌سر و پا باشد، اما باید به حقیقت و عالم دیگری اعتقاد داشته باشد.