شمارهٔ ۳۹۴

قافیه: نچوصبح۵ بیت

دیدم کلاه ابروی آن کجکلاه کجاز پیچ و تاب شد به دلم تیر آه کج

کج کج بود خرام سیه مست باده راچشمت از کند به سوی من نگاه کج

افغان دل به نالهٔ زنجیر شد بدلبر عارضش فتاده چو زلف سیاه کج

افتاد تاج مهر به خاک از سر فلکبر سر چو از غرور نهادی کلاه کج

جز حق پرستی راست از کس طمع مدارکج می رود رونده چو گردید راه کج

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های یک معشوق می‌پردازد که کلاهی کج بر سر دارد و حرکاتش به اندازه‌ای دل‌انگیز و دل‌فریب است که دل شاعر را به تیر می‌زند. نگاهی که به سوی شاعر می‌اندازد، حرکتی متفاوت و خاص دارد. شاعر همچنین از درد و زنجیرهای دل خود سخن می‌گوید که تحت تأثیر زیبایی آن معشوق به زنجیر کشیده شده است. در نهایت، شاعر به مفهوم حق‌پرستی و دوری از طمع می‌پردازد و به این نتیجه می‌رسد که در مسیری کج باید به درستی قدم گذاشت.