شمارهٔ ۳۵۰
در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماسترفتن از رنگی به رنگی نعمت الوان ماست
تا درون ما خم صهبای صدرنگ آرزوستبر جگر دندان فشردن نعمت الوان ماست
بسکه برچیدیم با دامن سرشک از چشم ترمردمک چون لاله داغ گوشهٔ دامان ماست
من غلام آنکه جویا خاک پای قنبرشقبلهٔ ما کعبهٔ ما دین ما ایمان ماست