شمارهٔ ۳۴۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن (رمل مثمن سالم)قافیه: انهایاست۹ بیت

خون دل تا شراب احمر ماستگردش رنگ دور ساغر ماست

خاک گردید بر شدن بفلکشیوهٔ عجز زورآور ماست

بطپیدن زخویشتن رفتمدل پراضطراب شهپر ماست

نامه ام نامه بر نمیخواهدپرش رنگ ما کبوتر ماست

نگه ما شمیم گل داردتا هوای رخ تو در سر ماست

آسمان است اینکه در گرد استیا غبار دل مکدر ماست

تا رگ دل گشوده مژگانتابر خونبار دیدهٔ تر ماست

آه ما روز و شب جهانگیر استتیغ خورشید کی به جوهر ماست

آسمان و زمین مگو جویاصاف مینا و درد ساغر ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از ترکیب خون دل و شراب احمر سخن می‌گوید و به تغییر رنگ و حالت وجودی‌اش اشاره دارد. شاعر در توصیف عجز و ضعف خود، از سفر به آسمان‌ها سخن می‌گوید و دلش پر از اضطراب است. او تأکید می‌کند که نامه‌اش نیازی به توضیح ندارد و پرش رنگ او مانند کبوتر است. نگاهش حامل عطر گل است و در حالی که به چهره محبوبش فکر می‌کند، حس می‌کند که آسمان در حال گردش است. او با اشاره به غبار دل و رگ دل، از غم و اندوهی که در وجودش است می‌گوید. همچنین، صدای آه او به گوش جهانیان می‌رسد و در نهایت به این نکته می‌رسد که آسمان و زمین نمی‌تواند از درد ساغر او بگوید. شعر به نوعی از درد عاشقانه و خواسته‌های عاطفی عمیق شاعر پرده‌برداری می‌کند.