شمارهٔ ۳۲۹

قافیه: ورنیست۸ بیت

حسن رخسار تو موقوف شراب ناب نیستتیغ های موج را هیچ احتیاج آب نیست

قدر نعمت از زوالش بیشتر ظاهر شودعقد دندان تا نریزد گوهر نایاب نیست

تا نبیند زابر گوهربار مژگان ریزشیمزرع امید ما لب تشنگان سیراب نیست

ارتفاع مهر رخسار تو نتواند گرفتآنکه بر مژگانش از لخت دل اسطرلاب نیست

فیضها از عالم بالا برند ارباب عشقرفتن اهل درد را غیر از در دل باب نیست

دیده کی حیران بود تا دل نباشد مضطرابصورتی آیینه را بی پشتی سیماب نیست

برد یک یک موی مژگان را چو خار و خس زجایگریه هم در حد ذات خود کم از سیلاب نیست

بی خوش آمد هر که جویا تلخ گوید یار تستآنکه هرگز دل نمی رنجاند از احباب نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ارزش عشق و محبت می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که زیبایی چهره محبوب تنها به لذت از شراب عشق نمی‌انجامد و موج‌های عشق بدون آب نیاز ندارند. ارزش واقعی نعمت‌ها وقتی مشخص می‌شود که آنها از دست بروند. شاعر تأکید می‌کند که امید و آرزوها بدون عشق و محبت سیراب نمی‌شوند و زیبایی چهره محبوب قابل دسترسی نیست مگر با دل‌نشینی او. همچنین، عشق و درد به هم مرتبط هستند و کسی که دلش آشفتگی ندارد نمی‌تواند به زیبایی عشق پی ببرد. در انتها به این نکته اشاره می‌کند که کسی که محبت واقعی را درک کند هرگز کسی را آزردن نمی‌خواهد.