شمارهٔ ۲۶۷

قافیه: ربساست۸ بیت

زان لب که نوشداروی جانهای خسته استیک بوسه مومیایی این دلشکسته است

تا جلوه ای ز صحن چمن رخت بسته استچشمی است داغ لاله که در خون نشسته است

شادی در این زمانه نباشد جدا زغمهر غنچه ای که می شکفد دلشکسته است

از سیر چارباغ چه طرف بستآن را که غم به سینه مربع نشسته است

رفت از فراق سرو تو موزونی ام زطبعاز خاطرم غزال غزل بی تو جسته است

با آنکه از صفای بناگوشت آگه استچندین گهر برای چه بر خویش بسته است

کی عقدهٔ دلم بگشاید ز سیر باغدستی است گل که حسن تو برچوب بسته است

هرگز نگاه لطف، ز جویا مگیر بازپیرو خمیده قد و نزار است و خسته است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و غم ناشی از فراق محبوب است. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی و زیبا، احساساتی عمیق را بیان می‌کند. او به بوسه‌ای اشاره می‌کند که می‌تواند جان‌های خسته را شفا دهد و به دل شکسته‌ای که به خاطر دوری محبوب رنج می‌برد، می‌پردازد. شاعر با یادآوری گل‌های چمن و غنچه‌های شکوفا، حس غم و شادی آمیخته را به تصویر می‌کشد و به تضاد بین زیبایی‌های طبیعت و درد درونی خود اشاره می‌کند. او همچنین در جستجوی گشایش دل و رهایی از غم است، اما تنها به یاد محبوبی می‌افتد که در خاطراتش باقی مانده و زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. به طور کلی، شعر به تلاطم‌های احساسی ناشی از عشق و جدایی تأکید دارد.