شمارهٔ ۲۶۶

قافیه: ستهاست۷ بیت

به چشم اهل دل آن اشک اعتبار نداشتکه لخت لخت جگر را به روی کار نداشت

کدام شمع در این تیره خاکدان افروختکه تا سحر به رهش چشم انتظار نداشت

مپرس حاد دل تیره ام که از دم صبحکدام روز که این آینه غبار نداشت

ز سرو و سوسن و گل داد خودنمایی دادخوش آب و رنگ تری از تو نوبهار نداشت

به کوه و دشت و چمن طرح سیر افکندمگلی به رنگ تو امروز روزگار نداشت

نهال آنکه بشد از گداز تن سیرابچو نخل شمع بجز شعله برگ و بار نداشت

جمیله بود عروس جهان ولی جویابه چشم اهل نظر رنگ اعتبار نداشت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زبان احساسات عمیق و دلتنگی شاعر نسبت به زیبایی و عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید اشک‌هایش در نظر دل‌باختگان ارزش ندارند، زیرا درد و رنج واقعی را نمی‌توان به وضوح بیان کرد. او از شمعی در دل تاریکی یاد می‌کند که انتظارش را بی‌فایده می‌داند و به یاد می‌آورد که روزی آینه‌ای وجود داشت که غبار نداشت. همچنین شاعر زیبایی‌های طبیعی را به نقد می‌کشد و می‌گوید که هیچ چیز به زیبایی معشوقش نیست. در پایان، او به عروسی به نام جمیله اشاره می‌کند که هرچند زیباست، اما در نظر اهل حکمت و نظر، ارزش و اعتباری ندارد. این شعر ترکیبی از عشق، ناامیدی و تأمل در زیبایی‌های واقعی زندگی است.