شمارهٔ ۲۵۴

قافیه: ابیاست۷ بیت

دل به غیر از باده زار و ناتوان افتاده استچارهٔ کارش همین آتش به جان افتاده است

تا دلم در فکر رخسار بتان افتاده استهمچو مینای می‌اش آتش به جان افتاده است

هر کرا نبود به رنگ ماه از دریوزه عارطشت رسوایی ز بام آسمان افتاده است

بلبل نطقم ز جوش حیرت نور رخشهمچو شمع صبحگاهی از زبان افتاده است

با همه اعضا دود چون سایه از دنبال اوآهویی کز تیر آن ابرو کمان افتاده است

گر به لطف از خاک برگیرد شود نخل بهشتسایه‌ای کز قد آن سرو روان افتاده است

ناوک دلدوز او جویا نشانش چون نساختهمچو شمعم آتش اندر استخوان افتاده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات شدید عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از دل ناتوان و آتش‌زده‌اش سخن می‌گوید که به خاطر زیبایی و یاد چهره محبوب، به شدت دچار اندوه و جنون است. وی به تصاویر زیبای طبیعی مانند بلبل و شمع اشاره می‌کند که به نوعی نمایان‌گر حال دل اوست. اشعار به شدت پر از تمثیل‌ها و احساسات است و نشان‌دهنده‌ی رسوایی و عذاب ناشی از عشق می‌باشد. در نهایت، شاعر در می‌یابد که حتی با وجود این همه درد، عشق او به محبوبش ادامه دارد.