شمارهٔ ۲۴۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رنشست۵ بیت

نهادی بر دلم ای نازنین دستازین دست است احوالم ازین دست

سرت درد خمار می مبینادمبادا تکیه گاه آن چنین دست

بود چون غنچهٔ نارسته از شاخترا پنهان میان آستین دست

چه باشد دل گرم از سینه بربودبتابد پنجهٔ خورشید این دست

بعینه پنجهٔ خورشید صبح استبرآرد چون زجیب آن نازنین است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات و افکار خود را درباره عشق و وابستگی بیان می‌کند. او دست محبوبش را نماد حال روحی خود می‌داند و بر این باور است که این دست می‌تواند آرامش یا درد را به او بدهد. شاعر به خوبی متوجه اهمیت وجود محبوبش در زندگی‌اش است و به زیبایی و تأثیر آن اشاره می‌کند، او همچنین تمثیلی از غنچه و خورشید به کار می‌برد تا نشان دهد که عشق و زیبایی چقدر در زندگی‌اش مستمر و عمیق هستند. در نهایت، او از خطرات وابستگی و آسیب‌پذیری صحبت می‌کند و به قدرت محبوبش اشاره دارد.