شمارهٔ ۲۳۹

قافیه: ست۵ بیت

تا سر ما کشتگان آن تندخو بر کف گرفتشد چنان سرخوش که پنداری کدو بر کف گرفت

آب گردد بس که از شرم صفای عارضشدست از آن آیینه می‌شویم که او بر کف گرفت

گفت ازین مو هم فزون‌تر عاقبت کاهد تنتوقت گفتن تار زلف آن جعد مو بر کف گرفت

سیر دارد گلشن رخساره‌اش از عکس جامتا گل پیمانه آن آیینه رو بر کف گرفت

ساغر پیمانه کی بر آتشم آبی زندبعد از این باید مرا جویا سبو بر کف گرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش می‌پردازد. او از سرخی چهره و خوشحالی او می‌گوید که به قدری است که انگار کدو را در دستش گرفته است. زیبایی او باعث شرم و حیرت می‌شود که حتی آینه هم از نگاه به او شرمنده است. سپس شاعر به تار موی او اشاره می‌کند که بر زیبایی و جذابیتش افزوده شده است. در نهایت، شاعر به احساس خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند از عشقش فرار کند و باید به دنبال سراب بگردد. این اشعار به خوبی احساس عشق و زیبایی را منتقل می‌کنند.