شمارهٔ ۱۹۲
از باده غنچهٔ دل آن سیمبر شکفتلعل لبش زخنده گلبرگ تر شکفت
بوی بهار مهر دهد جور گل رخاناز آب تیغ او گل چاک جگر شکفت
با یاد عارض تو زفیض بهار عشقبر روی من هزار گل از چشم تر شکفت
از ناخن صبا گره غنچه وا نشدگلهای فیض در دل از آه سحر شکفت
دور از بهار وصل گل داغ بر دلممانند داغ لاله ز خون جگر شکفت