شمارهٔ ۱۸۴

قافیه: لاست۶ بیت

عنوان:تیره باطنها پهلوی دل افسرده استمتن:دل که بی سوز غمی باشد چراغ مرده است

بسکه از پهلوی دل هر ذره ام افسرده استمردمک در دیده ام یک قطره خون مرده است

گردش افلاک از بس بی نظام افتاده استآسمانها گوییا اوراق بر هم خورده است

کی به وحشتگاه عنقا می شود الفت گزینهر کرا سودای او از خویش بیرون برده است

پیش آن کس کز غمت با تنگی دل خو گرفتوسعت آباد جهان یک خاطر آزرده است

هیچکس جویا به عالم طرفی از وصلش نیستدست در دامان عشقش هر که زد پا خورده است

خلاصه

هوش مصنوعی: در ابیات مذکور، شاعر از دل شکستگی و شوق عشق سخن می‌گوید. دل او به شدت افسرده است و احساس می‌کند که غم و اندوهش مانند چراغی بی‌سوز و نور است. او از زخم‌های روحی‌اش می‌گوید که به عمق وجودش نفوذ کرده‌اند و هیچ‌کس در جستجوی وصالی نیست. همچنین به بی‌نظمی کیهان و آشفتگی آسمان اشاره می‌کند که نمادی از حال خراب اوست. شاعر در پایان به این نکته اشاره می‌کند که عشق واقعی و خالص ممکن است افراد را به کجاها بکشاند و در کنار آن، او از تنگی دل و عدم امکان فرار از غم عشق احساس یاس و ناامیدی می‌کند.