شمارهٔ ۱۷۹
راه عشق است اینکه در هر گام صد جا آتش استگرم رفتاران این ره را ته پا آتش است
دیده ام آیینه دار صورت خوبی کیست؟چون شرر تار نگاهم را گره با آتش است
از خرام یاد رخسار تو می سوزد دلمهمچو نخل شعله اندامت سراپا آتش است
ما سمندر طینتان غواص بحر خود شدیمعشق گوهر دل صدف گردیده دریا آتش است
جای خونم نیست در تن بلکه لبریزم ز عشقزندگی جویا چو شمع محفلم با آتش است