شمارهٔ ۱۷۳
گر بخرامد، نسیم خلد برین استچون بنشیند، بهشت روی زمین است
ناز تو رنگینی جمال تو افزودشهپر طاووس حسن، چین جبین است
مست نگاهم، تبسمی مزه ام بسلعل تو از خنده پستهٔ نمکین است
از چه نگردم به گرد دشت چو مجنونلیلی چشم سیهت خانه نشین است
دیدهٔ بد دور از رخی که ز عکسشآینه رشک نگارخانهٔ چین است
برد ز جویا توان و صبر به یغمانرگسش مستش که رهزن دل و دین است