شمارهٔ ۱۶۲
آبی ز دانهٔ عنب ای دل چشیدنی استغافل مشو که این سر پستان مکیدنی است
یک صبحدم چو پنجهٔ خورشید جلوه کنپیراهن تحمل عاشق دریدنی است
از آبیاری مژه ام چون گل چراغبالیده است بسکه گل داغ چیدنی است
بگذر ز خواهش دل و محمود وقت باشزلف ایاز طول املها بریدنی است
باشد هلاک یک شبه منظور خاص و عامحسنی که ماه ماه کند جلوه دیدنی است
از پهلوی دل است تنم محشر بلااین قطره خون ز پنجهٔ مژگان چکیدنی است
از ضعف قوتی طلب از عجز همتیجویا کمان ناز نکویان کشیدنی است