شمارهٔ ۱۴۳
رشک آیدم به عشق خداداد عندلیبدر ناله نیست هیچ کس استاد عندلیب
اشکم گلاب گشته ز مژگان فرو چکدهر گه به گوش دل شنوم داد عندلیب
گلریزوار از نفسم شعله می جهدآتش فروز دل شده فریاد عندلیب
جویا به غیر یار به پیش کسی منالجز گوش گل که می شنود داد عندلیب؟