شمارهٔ ۱۳۸

قافیه: را۹ بیت

باز مستی کرده خون آشام چشمان ترادر فشار دل ید طولاست مژگان ترا

بیختند از پردهٔ دل گونیا گرد خطتریختند از شیرهٔ جان نقل دندان ترا

زالتهاب سینهٔ سوزانم از بس نرم شداز دل من فرق نتوان کرد پیکان ترا

دیدن خواب پریشان عاشقان را تهمت استخواب گرد دیده کی گردد پریشان ترا

در نظر بازیت چون شبنم رسد لاف کمالگر نگاه از جا رباید چشم گریان را

ای که پا بر پای ارباب ندامت می نهیسربسر اشک ریا تر کرده دامان ترا

ناز می بارد ز دیوار و در جولانگهتشوخی مژگان بود خار گلستان ترا

اینقدرها رو مده آئینه را ترسم مبادپنجهٔ بی طاقتی گیرد گریبان ترا

این چه دیدار است کاندر دیدهٔ جویای توفرق نتوان کرد از گل روی خندان ترا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته و احساسات عمیق شاعر نسبت به او را نشان می‌دهد. شاعر از مستی عشق و تأثیر چشمان معشوق بر خود صحبت می‌کند و او را توصیف می‌کند که چگونه دلش را تحت فشار قرار می‌دهد. در این شعر، معشوق به گونه‌ای توصیف می‌شود که ناز و زیبایی‌اش به حدی است که جان شاعر را می‌گیرد و نگاهش به تنهایی می‌تواند اشک را از چشم او بریزد. شاعر همچنین از تهمت‌هایی که به احساسات عاشقانه‌اش زده می‌شود و همچنین از ناز و زیبایی معشوق در مقایسه با گل‌ها سخن می‌گوید. به طور کلی، این شعر تجلی عواطف عمیق و وسوسه‌های عاشقانه است.