پرش به محتوا

گنج

گنج›جویای تبریزی›غزلیات›شمارهٔ ۱۳۳

شمارهٔ ۱۳۳

قافیه: انما۱ بیت

آب شد دریا ز شرم دیدهٔ گریان ماکوه را چون ابر می پاشد زهم افغان ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این دو بیت بیانگر شدت احساسات و غم و اندوهی است که در دل شاعر وجود دارد. او با تصویرسازی از آب شدن دریا به خاطر اشک‌هایش و اینکه کوه‌ها تحت فشار ناله‌های او مانند ابرها پخش می‌شوند، نشان می‌دهد که این درد و غم چقدر بزرگ و فراوان است. این ابیات به‌خوبی عمق احساسی و تاثیرپذیری شاعر را از حادثه یا احساساتی که در درونش جاری است، به تصویر می‌کشند.

پیشینشمارهٔ ۱۳۲ پسینشمارهٔ ۱۳۴

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی