شمارهٔ ۱۲۵

قافیه: ودرا۷ بیت

می کنم در سینه پنهان آه درد آلود راآتش ما در گره چون لاله دارد دود را

رونداده حسن شوخش خط مشک اندود رابا وجود آنکه لازم دارد آتش دود را

برگ برگ غنچه با صد ترزبانی گفته استواشدن باشد ز پی دلهای خون آلود را

می توان در عاشقی دیدن عیار مرد کارسوختن عیب و هنر ظاهر نماید عود را

اختیاری نیست گل را در زر افشاندن به خاککی پریشانی تواند گشت مانع جود را

تشنهٔ جام می ام ساقی مگر لطفت کندسایه افکن بر سرم آن اختر مسعود را

یا علی گو تا ز فیض نام او یابد ز غیباین غزل جویا خطاب عاقبت محمود را

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و به ارتباط عمیق بین عشق و آتش و دود اشاره دارد. او ابراز می‌کند که چطور زیبایی و رنج در عشق درهم تنیده‌اند و غم‌های دل را پنهان کرده است. در ادامه، شاعر به قدرت عشق و اثر آن در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که در عشق واقعی، سوختن و رنج کشیدن به نوعی هنری است که ارزشمند است. او همچنین به اینکه عشق نمی‌تواند مانع بارش لطف و محبت شود، اشاره می‌کند و از ساقی می‌خواهد که با محبتش، سایه‌ای بر سر او افکند. در نهایت، شاعر دعا می‌کند که با نام علی و فیض او، به سرمنزل مقصود برسد.