شمارهٔ ۱۲۶
بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ماز جنبش مژه در کار دلخراشی ما
به نرگس تو که بیهوش ساغر ناز استاثر نکرد گلاب نیاز پاشی ما
جنون ما نمک شور صد قیامت شدز واعظان که نشستند در حواشی ما
مرا ز رشتهٔ آهست تار و پود وجوددگر چه حرف کسی را به خوش قماشی ما
دل از خیال تسلی نمی شود جویابه کار کعبه نیاید صنم تراشی ما