شمارهٔ ۹۸ - در جشن عید غدیر و منقبت مولای متقیان امیر مومنان علی بن ابی طالب (ع)

۳۶ بیت

چون پرشراب راز شد خم غدیر حیدریمن کنت مولی ساز شد از بربط پیغمبری

پرشد زمین زاسرار حق برشد ز چرخ انوار حقهر باطلی درکار حق پا برگرفت از همسری

ترک من ای فرخنده خو شیرین زبان چرب گوکان زلف مشکینت برودیویست انباز پری

مشرق رخ نیکوی تو مغرب خم گیسوی تودر قیروان موی تو صد آفتاب خاوری

چون تا سه روز از خلق حق پیچد خطیئت را ورقشکرانه را بی طعن و دق ده رطل خمر خلری

بر بام نوشم باده را کوی بوسم ساده راسوزم دوصد سجاده را بی اتهام کافری

چون من بدین طاق و طرم ریزد غدیرم می به خمکو زهره کز چرخ سوم بر سازدم خنیاگری

جائیکه از مادادگر دارد معاصی مغتفرمفتی نیرزد مفت اگر ناید زخشکی درتری

یا در خم می تا گلوزین جشن فرخ شو فروبا این فضایل را ازوکن از رزایل منکری

ای خضر خط نوش لب ظلمت بر از زلف تو شبوز رخ بمویت محتجب آئینه اسکندری

پرویز مسکینت بکو فرهاد مجنونت بروشیرینت اندر آرزو زآن طرفه لعل شکری

اکنون بمردی ران طرب بریاد این جشن عجبوزشیشه بنت العنب بردار مهر دختری

بخشا عصاره تاک را بفزا بجان ادراک راوز جرعه ای ده خاک را از چرخ اعظم برتری

دل را نما بی کاهلی زآن آب اخگرگون جلیکاندر تو با مهر علی ننماید اخگر اخگری

شاهیکه نتوان زد رقم یک مدحت از آن ذوالکرماشجار اگر گردد قلم یا چرخ سازد دفتری

گرچه خدای دادگر ناید در اجسام بشرسرتا بپا تا بسر غیر از خدایش نشمری

جز او که فرخ پی بود مست از الهی می بودآن کیست تا کزوی بود پر از ثریا تاثری

ای لجه نایاب بن حق را ید و عین و اذنحکم تو کرد از بدو کن فلک فلک را لنگری

شط شریعت را پلی جام طریقت را ملیبستان وحدت را گلی نخل مشیت را بری

پنهان بهر هنگامه در جلوه از هر جامهدست خدا را خامه سرصمد را محضری

دامن زخویش افشانده ای خنگ از جهان بجها نده ایهم خادم درمانده ای هم پادشاه کشوری

هم حاضر و هم غایبی هم طالع و هم غاربیهم هر زمان را صاحبی هم هرعرض را جوهری

شاها مرا چون هست دل دایم بوصفت مشتغلمپسندم از غم معتزل با این ادات اشعری

اکنون که برفرزانگی شنعت زند دیوانگیتو خیز و از مردانگی بربکر من کن شوهری

آخر تو بی پایان یمی فلک نجات عالمیدر کار جیحون کن نمی زا برعنایت گستری

یا گو یکی را از خدم کز خواجگی باشد علمتا مرمرا بر رفع غم سازد بهمت یاوری

آن در وآلائی صدف فخر سلف ذخر خلفپیرانه مجد و شرف سرمایه نیک اختری

کلکش بر اورنگ مهی براتر از تیغ شهیزو مملکت را فربهی با آنکه دارد لاغری

گردان زمین از عزم او ساکن فلک ازحزم اوخورشید اندر بزم او سازد بمنت مجمری

هم در تواضع با کسان هم در تکبر باخسانبد نگذراند برلسان از فرط نیکو گوهری

وقف مساکین مال او عز فرق آمال اوبر درگه اجلال او به از امیری چاکری

ای کی سریرجم نگین رنج گمان گنج یقینکاخ تو بر روی زمین خلدی زبهجت آوری

برد ظفر پوشیده درد هنر نوشیدهاز بخردی کوشیده بر رونق دانشوری

گیرد فنون از تو بها در افتخار ازتو نهاگفتار تو سازد رها جذر اصم را ازکری

تا نیست شیعی مستوی با اهل سنت ازدویوز ذو الفقار مهدوی این کار گردد اسپری

یار تو الله معک بنیوشد ازخیل ملکخصم تو از دور فلک اندر شکنج مدبری