شمارهٔ ۸۲ - وله

۳۶ بیت

ببال ای مرکز کرمان بنال ای خطه تهرانکه وارد شد به جسمت روح و بیرون شد ز جسمت جان

قم ای کرمان وزن برمه لوای اسپهانی رهکه باز اندر تو زد خرگه طراز خطه طهران

چمن آموده ازگل کن درختان پر زبلبل کنشکن در زلف سنبل کن بیفشان بر هوا ریحان

سحابا لعل ریزان شو در اندر دشت بیزان شوباستقبال خیزان شو که آمد ابر گنج افشان

گر از عمان به های و هوا ترا برتافت صرصر روفراز خنگ صرصر پوبیا راکب نگر عمان

سپهرا خاک روبی کن بدستان پای کوبی کنبدی بگذار و خوبی کن که آمد میر عرش ارکان

بمهرش گرد یک لختا ببوسش پایه تختاگرت رو آورد بختا شوی بر درگهش دربان

تو ای کیوان شوم آئین شرف بنگر جلالت بینبکوی نام او بنشین شرار ننگ خود بنشان

مشو مغرور از اوجت و یاز استارگان فوجتکه این بحر ار زند موجت نه گردونست نه کیوان

الا برجیس کار آگه بیاد میر پنج شهدرین نه تو سرا صدره بسوی سدره کش دستان

از این همرتبه غازی در انجم کن سرافرازیسزد صد قرن اگر نازی که شد این میرت از اقران

تو ای مریخ کند آور جلادت انتساب اختربه بند افسر ربا خنجر بپوش امواج گون خفتان

سوی ایوان نهاده روز و شب این خضر داراخوتو هم رو در رکاب او برای فخر تا ایوان

الا ای آفتاب رد خدیو چارمین گنبدبمجمر بهر چشم بد بسوز اسپند و مشک و بان

زوی عریانی از هرسو گرفته کسوتی نیکوتو زی ارض آی وکسوت جو بمانی تابکی عریان

تو نیز ای زهره تا هستی طرب را گرم تردستیمیفکن سنگ بدمستی از پن خیره در میزان

بکاخ شرب آن و این ترقص را مبند آئینکه در این عهد حورالعین بپوشد چهره از غلمان

بنه کلک ای عطار دهی زکرمان دست شو کزریرسید آن کو بشیرینی (؟) گذارد نظم درکرمان

شد آندم کز چو تو ریمن به یخ بودی برات منکنون اجرای مرد و زن زجود او بویکسان

تو ای مه کامگاری کن ابرگردون سواری کنبنزدش اسکداری کن بشرق و غرب برفرمان

بلی پیکی چو مه باید برویی رخت بگشایدکه چون گاه وجوب آید بگردد دوره امکان

شهاب الملک شیراوژن هلاک جان اهریمنفنای بارگاه ظن بقای افسر ایقان

بشوکت ارض را مولی بفراز آسمان اولیبفعل انسان با معنی بدانش معنی انسان

چنان زو فتنه را هولش که دیو از فرلا حولشبه از هر گفته قولش چو زاقسام کتب قرآن

بداند هر چه زو پرسی چه از تاری چه از فرسیبکرش عرش یک کرسی بنزدش عقل یک نادان

چو درکین بر شود گردش نیابی کس هماوردشظفر هنگام ناور وش دوان در سایه یکران

ببزم املاک از او اوجی برزم اجلال ازو فوجیزبحر قهر او موجی دو صد کشتی شکن طوفان

بمیدان چونکه چهر آرد طپش در ماه آردگذر برنه سپر آرد چو از شستش جهد پیکان

الا ای مصدر سودد زچترت سایه برفرقدطراز ملت احمد ملاذ دولت سلطان

توئی هرکسر را جابر تویی هر جبر را کاسربتو هر باطنی ظاهر زتو هر مشکلی آسان

بمهرت ما سوا شیدا برکویت ارم بیداز رویت معدلت پیدا بخویت محمدت پنهان

میهن میراکت از مقدم دوباره ملک شد خرمچه دریائی که جیحون هم بدیدار تو بد عطشان

ولی از بخت آشفته در مدحت نشد سفتهکه نقصانها پذیرفته کمالات من از نیسان

جنون بر مدرکم چیره سرم سرد و دمم خیرهنسنجم صافی از تیره ندانم سود از خسران

الا تامه همی راند به هر برج وضو افشاندکه تا سالی مهی ماند درون بیت خود سرطان

شکوهت برتر از انجم جلالت موج زن قلزمجنابت قبله مردم حضورت کعبه ارکان