شمارهٔ ۳۹۱
گر یار ما را پروای یارانزین گونه باشد ای وای یاران
آن غیرت حور از در درآمدشد رشک جنت مأوای یاران
جز اشک سیم و وجه زر از ویسودی ندارد سودای یاران
گر خود نخواندی هرگز نبودیرفتن بدان کو یارای یاران
آن فتنه هرجا بنموده بالابالا گرفته غوغای یاران
بیگانه برمن آرد ترحماز بس که گشتم رسوای یاران
جامی ندارد در سر هواییجز سر نهادن در پای یاران