شمارهٔ ۳۶۲
برون خرام که تا در ره تو خاک شومروا مدار کزین آرزو هلاک شوم
جدا ز خاک درت گر فتم درآب حیاتچو ماهیان جگر تشنه در طپاک شوم
به دور چشم تو با دلق زهد نزدیک استکه رند دردکش و مست جامه چاک شوم
گدای آن سر کویم ولی ز جور رقیبدرآن نشیمن دولت به ترس و باک شوم
چو می خوری به سرم ریز چند کاسه دردکه از کدورت تقوا و توبه پاک شوم
خوشی به وصل حریفان ازان چه باک تو راکه از فراق تو غمگین و دردناک شوم
همای اوج بلندم نه خوش بود جامیکه پست خاک نشینان این مغاک شوم