شمارهٔ ۱۶۲
ز شوقت زنم دم زبانم بسوزدصبوری کنم پیشه جانم بسوزد
نیارم ز دل آتشین آه بیرونکه ترسم همه خان و مانم بسوزد
چو بالای عشقت گشایم دکانیجهد برق غیرت دکانم بسوزد
چنان گرم گشت از تب دوریم تنکه نزدیک شد کاستخوانم بسوزد
گر از خون دل بسترم تر نگرددز تاب تن ناتوانم بسوزد
چه سان جز غمت طعمه سازم که لقمهز تف درون در دهانم بسوزد
چو در دفتر اشعار جامی نویسمزند شعله کلک و بنانم بسوزد