شمارهٔ ۱۶۳
صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشادگره ز رشته جانهای بی قرار گشاد
ز ذوق بوس و هوای کنار توست به باغکه غنچه کرد دهان باز و گل کنار گشاد
بهار شد سوی بستان گذر که هر گرهیکه داشت شاخ گل از غنچه در بهار گشاد
گشاد از دهن تنگ تو دلم آریز غنچه مرغ چمن را بود هزار گشاد
ز سرو و لاله تماشای قد و روی تو کردچو باغبان به چمن چشم اعتبار گشاد
نهاد بر جگر لاله داغ چون سوسنزبان به وصف تو بر طرف لاله زار گشاد
بغیر یار ندیدم درون پرده کسیقضا چو پرده عزت ز روی کار گشاد
ز شهر عشق مخوان سوی کعبه جامی راکه پای تابه غربت درآن دیار گشاد