شمارهٔ ۱۱۴
سفر خوش است اگر یار همسفر باشدغبار موکب او سرمه بصر باشد
به منزلی که نشیند به محملی که رودجمال او همه جا قبله نظر باشد
به هر جهت که کنی روی آشکار بودبه هر طرف که نهی چشم جلوه گر باشد
چه سود همسفری با ویم که آن خودکامز راه وصل به هر گام دورتر باشد
اسیر محنت عشقم مرا به وصل چه کارنشاط و عیش دگر عاشقی دگر باشد
مرا چو تیر زند گر سپر شود مانعشکایتی که مرا باشد از سپر باشد
به مهر روی بتان عیب من مکن جامیمرا خود از همه عالم همین هنر باشد