شمارهٔ ۲ - مناجات
اَیا کاشف الاسرار و یا فائض الانوارویا مقصد الابرار و یا مونس الاحرار
منم مانده گرفتار بدین نفس خطاکاربه رحمت نگهم دار ازین دشمن غدار
ایا غافر من تاب و یا مؤیل من آبویا حاضر من غاب و یا جابر من خاب
منم روی در اسباب ز غفلت شده بی تابکرم کن که ازین خواب رهم با دل بیدار
لک الرحمة و الجود بک العالم موجودبه نورک مشهود له وجهک مسجود
دل من که نپیمود بجز راه تو تا بودندارد ز تو مقصود بجز دولت دیدار
ایا مبدع الارواح و یا خالق الاشباحویا فالق الاصباح فؤادی بک یرتاح
بود لطف تو مفتاح پی مخزن افراحسزد نور تو مصباح درین موطن اکدار
فؤادی بک مسرور علی حبک مفطورودادی لک موفور ولا کذب و لا زور
خوش آن عاشق مهجور که همچون من رنجورز پندار خودی دور کشد بر در تو بار
اَیا ماحی الاثام و یا شافی الاسقاماحاطت بی الالام و ضاقت لی الایام
ندارم ز تو آرام دلم ده چو زنم گامکه آسان سوی انجام برم این ره دشوار
ایا اجود من جاد و یا اجید الاجیادلک الوعد و الایعاد بالاذیاء و الابعاد
درین معصیت آباد ز هر معصیت آزادمبادم به دل شاد بجز طاعت تو کار
ایا منجح الامال ویا مصدر الافعالویا مجری الاقوال علی احسن الاحوال
ز هر جاه و ز هر مال بود بر توام اقبالجز این سایر اعمال بود مایه ادبار
ایافخر ذوی التاج و یا ذخر من احتاجهبوطی لک معراج و نوری بک وهاج
زمن بنده محتاج مبر عمر به تاراجدرین لجه مواج درین قلزم زخار
ایا خالق الافلاک اطاعت لک الاملاکبلاوصمة اشراک فحاشای و حاشاک
که با نفس هوسناک دل از نقش خرد پاکچو جامی شده بیباک رسانم به تو آزار