شمارهٔ ۹۸۹
ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسیبر این جهان ننهی پا بر آن جهان نرسی
حضیض نفس زمین و آسمان ست ذروه عشقتو پای بست زمینی به آسمان نرسی
دو روزه حبس قفس سهل باشد ای بلبلازان بترس که دیگر به بوستان نرسی
زبان عشق چه داند فقیه شهر این حرفمگوی تا به حریفان هم زبان نرسی
صدای بانگ جرس می رسد ولی از دوربه ره مخسب مبادا به کاروان نرسی
نشان عشق چه پرسی ز هر نشان بگسلکه تا اسیر نشانی به بی نشان نرسی
حجاب سر حقیقت همین تویی جامیگمان مبر که ازین بگذری به آن نرسی