شمارهٔ ۹۸۲
هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتیاز غم عشق تو فریاد و فغانی داشتی
بستر راحت نخواهم ای خوش آن شبها که منبر درت بالین ز خاک آستانی داشتی
داشتی معذور ناصح بی خودیهای مراگر چو من دل در کف نامهربانی داشتی
سرو را با قد رعنای تو بودی نسبتیگر ز گل رخسار و از غنچه دهانی داشتی
گر به نقد جان توانستی خریدن وصل دوستطالب وصل تو بودی هر که جانی داشتی
من به بیماری خود خوش بودمی گر زانکه توگوشه چشمی به حال ناتوانی داشتی
با دو روزه زندگی جامی نشد سیر از غمتوه چه خوش بودی که عمر جاودانی داشتی