شمارهٔ ۹۶۹
نی کیست همدمی شده از خویشتن تهیچون سالکان ز سیر مقاماتش آگهی
آزرده ای که ناله جانسوز می کندهر جا ز پای تا سرش انگشت می نهی
سوراخ ها به سینه نی بهر آن کنندتا دمبدم ز ناله دل خود کند تهی
خفته ز بانگ می جهد از جا تو مرده ایگر در سماع بانگ نی از جا نمی جهی
دمساز نی شدم که بنالم چو شد بلندآهنگ ناله ام دم نی کرد کوتهی
خودرسته نی که رست ز خود زان همی زنداین راه بی خودی که تو یکدم ز خود رهی
جامی ز ناله دل افگار خود مگرآگه نیی که ناله نی شرح می دهی