شمارهٔ ۸۸۲
هر کس که نیست زنده به عشق تو مرده بهخود مرده پیش زنده دلان از فسرده به
هر کس نهال شوق تو در باغ جان نکشتاز نخل آرزو بر دولت نخورده به
چون چرخ سفله می دهد اندر نواله زهردست هوس به خوان نوالش نبرده به
ای شیخ سبحه را مشمر شرط راه فقرکان رشته از قبیل علایق شمرده به
زاهد که عیب باده فشاران همی کنددر تنگنای توبه و تقوا فشرده به
خوش قایدی ست عشق به کف کفایتشیکبارگی زمام ارادت سپرده به
جامی خیال خال و خط نیکوان مبندکین نقشها ز صفحه خاطر سترده به