شمارهٔ ۷۰۶
دمی نگذرد کز غمت خون نگریمز وصلت جدا مانده ام چون نگریم
چو افزون شود دمبدم بی تو دردمنه مردم اگر هم دم افزون نگریم
نبینم به طرف چمن سرو نازیکه از شوق آن قد موزون نگریم
نیارم گهی سوی لب جام بادهکه بر یاد آن لعل میگون نگریم
ز لیلی مرا هیچ گه یاد نایدکه بر محنت و درد مجنون نگریم
نه خون جگر ماند نی آب دیدهنه از بیغمی دان که اکنون نگریم
نبینم گهی گریه زار جامیکه از دیده و دل بر او خون نگریم