شمارهٔ ۷۰۵
از چشم خوابناک تو بی خواب مانده ایموز جعد تابدار تو بیتاب مانده ایم
تا دیده ایم گوشه محراب ابرویتچون عابدان به گوشه محراب مانده ایم
هر جا کشیده ایم ز دل آه آتشینصد داغ ازان به سینه احباب مانده ایم
بر چون دهد نهال امید این چنین که مااز جویبار لطف تو بی آب مانده ایم
گر چشم ما ز گریه چو دریا شود رواستزینسان که دور ازان در نایاب مانده ایم
پهلو که مانده ایم در آن کو به خار و خسگویی به چاربالش سنجاب مانده ایم
جامی حدیث خرقه و سجاده تا به کیما هر چه بود رهن می ناب مانده ایم