شمارهٔ ۶۴۲
ای دلم از تو غرق خون دیده اشکبار همبی تو ز اشک لاله گون چهره پر و کنار هم
وعده آمدن مده غصه هجر بس مرابر سر آن فزون مکن محنت انتظار هم
تاب نیاورد تنت گر نه پی لباس تورشته جان بیدلان پود کنند و تار هم
گر بود از گرانیم بار دلی سنگ تو رابار ببندم از درت بلکه ازین دیار هم
دامن ناز برزدی وز سر کو برآمدیآفت روز من شدی فتنه روزگار هم
چند به خاک ره فتد سایه سرو سرکشتسایه رحمتی فکن بر من خاکسار هم
باغ و بهار بلبلان جلوه سوسن است و گلجامی دل رمیده را باغ تویی بهار هم