شمارهٔ ۶۰۹
زهی به وعده وصل تو تازه جان و جهانمبیا که بی تو ز درد و غم فراق به جانم
غم فراق ندانم چگونه پیش تو گویمکه چون رخ تو ببینم رود ز کار زبانم
ببخش منصب فراشیم که آن سر کو رابه دیده خاک بروبم ز گریه آب فشانم
اگر ز کوی تو خاری خلد به پای سگانتبه سوزن مژه بیرون کنم به دیده نشانم
به جرم عشق تو گر می کشند گو بکشیدمکه من نهفتن این راز بیش ازین نتوانم
من آن نیم که شماری مرا ز سلک غلامانهمین بس است که داری گهی ز خیل سگانم
چو خوانم از غم تو دردناک گفته جامیهزار سوخته دل را ز دیده خون بچکانم