شمارهٔ ۵۱۰

قافیه: اص۷ بیت

چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاصبر آستان ارادت نهم سر اخلاص

دعای مردن خود می کنم مگر یابمز دوری تو و نزدیکی رقیب خلاص

تو را ز قتل اسیر کمند خویش چه بیمشکار پیشه ندارد ز صید خوف قصاص

به جست و جوی تو در خون نشستم مردم چشمدر آرزوی گهر غوطه می خورد غواص

صفای مشرب رندان ز زاهدان مطلبعوام را چه تمتع ز ذوق و حال خواص

نیافت صفوت صوفی به حیله صاحب زرقنشد به صنعت قلاب زر ناب رصاص

ز شوق ماه رخش ناله بس مکن جامیکزین سرود شود زهره بر فلک رقاص