شمارهٔ ۵
چند سوی چمن آیم به هوایت چو صبایک ره ای سرو سهی قامت رعنا بنما
به ته کرته نیلی سوی بستان بخرامتا گل از شوق کند خرقه فیروزه قبا
باغبان کاش کند سوسن و گل فرش رهتزانکه بر روی زمین حیف بود آن کف پا
سرو را جالب جوی است و تو را گوشه چشمالله الله چه تفاوت تو کجا سرو کجا
همچو بلبل به هوای گل رویت نالمنیست این ناله و فریاد من از باد هوا
زآب صافی نگر آن روی چو گل تا دانیکز چه رو این همه جویان تواند اهل صفا
با تو جامی هوس گشت گلستان داردلیک چون همرهی سرو کند شاخ گیا