شمارهٔ ۴۵۶
رخ زرد دارم ز دوری آن درزده باغ و دردم درون دل آذر
چو من کاست گویی شب فرقت تومه نو که باشد بدین گونه لاغر
خطت خضر جعد کجت مشک تبتتنت سیم لعل لبت تنگ شکر
به جنب نعیم شهید محبتبهشت مخلد نصیب محقر
به لبها ملیحی به گفتن فصیحیبه طلعت صبیحی به گیسو معنبر