شمارهٔ ۳۹۰
یار جستم که غم از خاطر غمگین ببردنه که جان کاهد و دل خون کند و دین ببرد
دل سپردم به بتی تا شود آرام دلمنه که تسکین و قرار از من مسکین ببرد
من در آن غم که دل از وی به چه فن بستانماو در اندیشه که جان را به چه آیین ببرد
گر دهد خوی تو صد غصه ز دل تلخی آنلب لعل تو به یک نکته شیرین ببرد
نکنم گریه ز شوقت چه کنم می ترسمکه غبار رهت از چشم جهان بین ببرد
بگذر سوی چمن تا ز لطافت رخ توپرده گل بدرد رونق نسرین ببرد
سخن چین سر زلف تو مستور خوش استآه اگر بوی ازین نکته سخن چین ببرد
سیل اشکم ببرد سنگ ولی ممکن نیستکه تو را نقش ستم از دل سنگین ببرد
نقد جان در عوض خاک درت چیزی نیستسود جامی ست اگر آن بدهد وین ببرد