شمارهٔ ۱۰۱۰
بس که در جان فگار و چشم بیدارم توییهر که پیدا می شود از دور پندارم تویی
آن که جان می بازد و سر درنمی آری منموان که خون می ریزد و سر برنمی آرم تویی
گر تلف شد جان چه باک این بس که جانان منیور ز کف شد دل چه غم این بس که دلدارم تویی
گرچه صد خواری رسد هر دم ز دست غم مرامن چه غم دارم عزیز من که غمخوارم تویی
روز را دریوزه نور از شب تار من استتا به آن روی چو مه شمع شب تارم تویی
با که گویم درد خود یا رب درین شب های غمآگه از صبر کم و اندوه بسیارم تویی
گرچه نستانی به هیچم بر سر بازار وصلخودفروشی بین که می گویم خریدارم تویی
گفته ای یار توام جامی مجو یار دگرمن بسی بی یار خواهم بود اگر یارم تویی