شمارهٔ ۷۸
تا خط تو رخت بیرون میکشدناله من سر بگردون میکشد
زلف تو همچون مهندس بررختهر زمان شکلی دگرگون میکشد
خاک پایت خیمه بر مه میزندآب چشمم سر بجیحون میکشد
با که داند گفت دل جز با لبتجورها کز زلف شبگون میکشد
بار تو کش چرخ نتواند کشیدخود نپرسی کاین دلم چون میکشد
از فلک هرگز کشیده کی بوددل ز هجرت آنچه اکنون میکشد
دل که گفت از غم فشاندم آستیندامن از هجر تو در خون میکشد