شمارهٔ ۱۷۳
آه ار ترا ز درد دل من خبر شدیاین انده دراز مگر مختصر شدی
چندان سخن که دوش بگفتم زحال خویشآخر چه بودی ار سخنی کارگر شدی
چشم تو گر نبودی بیمار تیر اوچون بردلی زدی هم از انسوبدر شدی
دوش ارزجور تو دلم آهی زدی ز دردوالله که کارو بار تو زیر وزبر شدی
گفتی از آه تو نشود آینه سیاهغره مشو چنین تو چه دانی مگر شدی
چندین هزار لابه که من میکنم بتویارب چه بودی ار دل تو نرمتر شدی
تو خفته ای چو بخت من ایدوست ورنه دوشزان ناله های زار ترا هم خبر شدی