شمارهٔ ۱۲۱

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اریم۶ بیت

بی عارض گلرنگ تو ما خسته خاریمنا خورده می وصل تو در رنج خماریم

زان زلف پژولیده و ناخفته دو چشمتچون چشم تو و زلف تو بیخواب و قراریم

گفتی ببر از جانت اگر جوئی وصلمتو بر سر آن باش که ما بر سر کاریم

ورخوی تو ما را نکند شاد چه باشدهم با غم تو نیک و بد این غم بگساریم

وین باقی عمر ار نشود وصل میسرهم با غم هجران تو خوش خوش بسر آریم

این سر که تو داری سر ما هیچ نداریزین دست که مائیم کجا پای تو داریم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه می‌پردازد. شاعر از خستگی و رنج خود در دوری از معشوق صحبت می‌کند و به زلف و چشمان او اشاره می‌کند که خواب و قرار را از او گرفته‌اند. او به معشوق می‌گوید که اگر بخواهد می‌تواند جان او را بگیرد، اما او همچنان بر سر عشق خود باقی است. همچنین، شاعر می‌گوید که حتی در تلخی هجران هم می‌توانند با یاد عشق زندگی کنند و برغم‌های خود غلبه کنند. در نهایت، شاعر بر فانی بودن خود و عظمت معشوق تأکید می‌کند.